propolis 
Onze verdeler
Marma
Externe links:

Geschiedenis van propolis


Miljoenen jaren oud

Het wordt gezegd dat propolis de meest natuurlijke antibiotica is die de mens ooit heeft ontdekt.
Het eigenaardige hiervan is dat die ontdekking werd gedaan meer dan 5000 jaar geleden.

Propolis bestaat echter reeds miljoenen jaren, nog van voor de dinosaurussen onze aarde domineerden.

Door al die miljoenen jaren heen hebben bomen en planten een eigen verdedigingsmechanisme ontwikkeld om zich te beschermen tegen allehande ziektes en wisselende weersomstandigheden.
Propolis is dus al miljoenen jaren het natuurlijke afweermechanisme van de bomen.

De honingbij is ook al sinds miljoenen jaren deze propolis gaan gebruiken als bouwmateriaal en eigen afweersysteem.

Oudheid

Het gebruik van propolis in de bekende medische wereld gaat terug tot ver in de oudheid.
Heel wat mensen hebben allicht nog nooit van propolis gehoord en toch schrijven oude kruidenboeken propolis voor bij allerhande aandoeningen.
De anti-bacteriële kwaliteiten van dit medicijn zijn reeds bekend sinds het begin van de geschreven geschiedenis.
De Perzen, Egyptenaren, Grieken en Romeinen rapporteerden het gebruik van propolis voor haar algemene genezende kwaliteiten en voor de behandeling van sommige aandoeningen van de huid.
Zelfs de Inca's kenden het bestaan van propolis en zijn helende werking.

De oude Egyptenaren observeerden hoe de bijen de kadavers van hun roofvijanden, die in de bijenkorf waren gestorven, met propolis insmeerden en begrepen dat deze substantie antibacteriële, antivirale en ontstekingsremmende eigenschappen moest hebben.
Omwille van deze eigenschappen gebruikten de oude Egyptenaren propolis om hun Farao's te balsemen en te mummificeren.

Wetenschappers en antropologen vonden propolis-resten op de huiden en in de windels van mummies en kwamen tot de conclusie dat de oliën in het balsem-proces een bepaalde hoeveelheid propolis bevatte.
Propolis werkte zeer goed als een bewaarmiddel om de lichamen in tact te houden na de dood.

De Grieken ontdekten de geneeskrachtige eigenschappen van Propolis bij het behandelen van zowel wonden als 'ongeneeslijke ziekten'.
Hippocrates zelf, de vader van de moderne geneeskunde, beoefende de bijentherapie en schreef honing en Propolis voor ter genezing van wonden en zweren, zowel inwendig als uitwendig.
Hij beschreef het gebruik van propolis om blaasjes, wonden en inwendige zweren te genezen.

Het Hebreeuwse woord voor propolis is 'Tzory' of 'Kera', en de therapeutische eigenschappen van Tzory en Kera zijn vernoemd doorheen het oude testament en komt zelfs voor in Talmud.
De Ark van Noach blijkt ‘gekit’ te zijn met propolis om het vaartuig waterdicht te maken.

In Rome werd propolis gebruikt door geneesheren bij het maken van poultices.

Plinius (23-79 n. Chr.) vermeldt dat propolis algemeen wordt gebruikt als vervangingsmiddel voor galbanum (uitscheidingsproduct, exsudaat van Ferula-soorten).
Plinius zei ook: 'De huidige artsen gebruiken Propolis als medicijn omdat het steken en splinters etc. die zich in bet bindweefsel hebben vastgezet verwijdert. Propolis reduceert zwellingen, verzacht eeltplekken en spierpijn en het geneest wonden die schijnbaar niet meer te helen zijn.'

Celsus, in de 1ste eeuw, vond dat ‘het beste middel om uit te drijven is hetgeen door de Grieken ‘rhypodes’ wordt genoemd. Het bevat myrrhe, crocus, iris, propolis, bedelium, granaatappel, aluin, maretak en terpentijn of geitevet’
Dioscorides schreef ‘ de gele bijenlijm heeft een heerlijke geur.....Hij helpt bij oude vastzittende verkoudheid en bij huiduitslag...

In onze streken werd in de steentijd uit berkenbast een hars (pek) bereid, die waarschijnlijk werd toegepast als een soort kauwgom voor de reiniging van het gebit.
König en Dustmann (1988) suggereren dat propolis misschien kan worden beschouwd als opvolger van dit product.
Via gebitsverzorging en mondhygiëne vond propolis dan uiteindelijk zijn plaats in de volksgeneeskunde om zijn ontstekingsremmende eigenschappen.

Middeleeuwen

Later wordt propolis vooral toegepast in Duitsland en Oost- Europa.
In de Middeleeuwen en Renaissance werden alle vormen van plantaardige geneeskunde toegepast door artsen, leken en apothekers.

Sinds de 12 de eeuw hebben in Europa deze volksremedies ervoor gezord dat propolis een belangrijke plaats kreeg in de algemene geneeskunde en bij de bereidingen van medicijnen.

Verslagen uit diezelfde periode beschrijven medische samenstellingen waarin propolis werd gebruikt voor mond en keelinfecties en tand-caries (Krell, 1996).

De Europese interesse voor propolis bleek uit 'John Gerard's' beroemde 'History of Plants' uit 1579.
Hierin wordt verwezen naar propolis als een stof die een snelle en effectieve genezing biedt voor vele aandoeningen.

Vorige eeuw tot heden

Gedurende de tweede wereldoorlog werden in Russische ziekenhuizen grote hoeveelheden propolis gebruikt.
De behandeling van wonden met een propolisextract bevordert de regeneratie van weefsel en heeft een versnelde genezing als gevolg.

Zelfs vandaag nog schrijven Oost Europese dokters officieel propolis voor als behandeling.

Met de komst van chemische geneesmiddelen zijn de natuurlijke middelen uit de bijenkorf helaas in de vergetelheid geraakt. Helaas, want in tegenstelling tot veel synthetische middelen, is alles wat bijen de mensen bieden zonder schadelijke bijwerkingen.
Precies daarom is een groot aantal kritische medici in de jaren zestig opnieuw gaan kijken naar wat de natuur ons te bieden heeft. Het begin van een wereldwijde beweging van ‘’Terug naar de Natuur”. Met als gevolg dat aan het eind van de vorige eeuw het wetenschappelijke bewijs van de werking op tafel lag.

Nadat de bijenproducten als voedingssupplement een comeback hadden gemaakt in vooral de sportwereld, was de medische wereld aan de beurt om wetenschappelijk onderbouwd de werking van honing, stuifmeel, koninginnenbrij en dergelijke wereldkundig te maken.
Daarbij viel vooral één stof uit de bijenkorf op: propolis.
Dr. Guido Majno van de Universiteit van Harvard schreef in zijn boek The Healing Hand uitgebreid over de werking van propolis.